Smerfy – klasyk od Peyo

Submitted by on

Prawdopodobnie trudno byłoby współcześnie znaleźć osoby, które nie słyszałyby o Smerfach. Te charakterystyczne niebieskie stworzenia przebojem wkroczyły do światowej popkultury w drugiej połowie XX wieku, zdobywając serca kolejnych widzów, zwłaszcza najmłodszych. Kolorowe, animowane opowieści o Smerfach były bowiem emitowane przede wszystkim jako dobranocki. Amerykańsko-belgijska produkcja dostosowała przekaz bajki do potrzeb dzieci, czyniąc z opowieści o Smerfach historie pouczające i intrygujące.

Na początku był komiks

Ojcem Smerfów był belgijski rysownik i twórca komiksów, Pierre Culliford, posługujący się pseudonimem Peyo. Kariera Smerfów wśród szerokich rzesz odbiorców była niespodziewana także dla samego autora, stała się swoistym dowodem na to, że najlepsze pomysły potrafią przychodzić przypadkiem. Te niepozorne istoty, nazwane zmyślonym i nic nieznaczącym sformułowaniem, pojawiły się bowiem jako postaci drugoplanowe w tworzonym przez Peyo w latach 50. komiksie o przygodach królewskiego pazia Johana i jego giermka, którego imię w oryginale brzmiało Pirlouit. Postacie te przemierzały nasycone czarami uniwersum o cechach średniowiecznej krainy, przeżywając wiele niezwykłych przygód. Według fabuły tamtej opowieści, Smerfy zostały powołane do życia przez czarodzieja Homnibusa, by pomóc głównym bohaterom w odzyskaniu magicznego fletu. Szybko okazało się, że Smerfy zyskały większą sympatię wśród czytelników i w efekcie same stały się bohaterami oddzielnej serii komiksowej. Jednak popularność na całym świecie przyniósł im przede wszystkim serial animowany, tworzony przez niemal całą dekadę lat 80., podzielony na 9 serii i liczący ponad 250 odcinków, z których większość zawiera po dwie małe opowieści.

Hej dzieci, jeśli chcecie zobaczyć Smerfów las…

Przeniesione na ekrany telewizorów Smerfy uległy pewnym zmianom wobec swoich komiksowych pierwowzorów. Przede wszystkim, tłumek dziwnych niebieskich postaci, posługujących się niezrozumiałym dla ludzi językiem, stał się gromadką postaci o zupełnie indywidualnych cechach charakteru. Większość Smerfów łączą te same walory wizualne: istoty te, wykazujące podobną do ludzkiej budowę ciała, są bowiem ubrane w białe spodenki, połączone z butami oraz również białą czapkę frygijską, czyli taką, w której szpic swobodnie opada do przodu. Jak się okazuje, Smerfy nie mają włosów, za to posiadają małe, okrągłe ogonki. Wśród tej społeczności najbardziej wyróżnia się Smerfetka, która jako Smerf rodzaju żeńskiego ubrana jest w białą sukienkę i pantofelki – ma też długie, jasne włosy, ale również nakrywa głowę czapką. Smerfy mieszkają w wiosce, usytuowanej w lesie, która składa się z ich domków, wyglądem przypominających grzyby. Są długowieczne, dzięki zakopanemu pod nią magicznemu kamieniowi, a małe smerfy przynosi bocian. Na czele wioski stoi najstarszy i najmądrzejszy Papa Smerf, ubrany dla odmiany na czerwono i posiadający brodę. Smerfy to stworzonka łagodne i dobre, a przez to także bardzo łatwowierne i dlatego łatwo wpadają w kłopoty, z których wyciąga ich Papa Smerf, nierzadko posługując się w tym celu dobrą magią. Jak już wspomniano, poszczególne Smerfy są postaciami dość stereotypowymi, co nadaje im rozliczne charaktery i różnicuje te postaci między sobą, także w kwestii wyglądu. Jest więc na przykład noszący okulary, wymądrzający się Ważniak, wiecznie skrzywiony Maruda, nierozstający się z trąbką Harmoniusz, czy wiecznie potykający się Ciamajda. Z czasem grono to powiększa się o bardziej kolorowo ubrane Smerfiki, Dziadka czy Nianię. Przygody Smerfów kumulują się wokół ich życia w wiosce lub potyczek z czarnoksiężnikiem Gargamelem, który usiłuje złapać Smerfy by przetopić je na złoto lub po prostu zjeść. W tych staraniach wspomaga go rudy kot Klakier, jednak Smerfom zawsze udaje się umknąć niebezpieczeństwom dzięki sile łączącej je przyjaźni, lojalności oraz sprytu, w ostateczności pomagają im czary. W uniwersum pojawia się jeszcze więcej bajkowych i magicznych postaci, w tym także upersonifikowana Matka Natura czy Ojciec Czas.

Leave a Comment